رسيدن به فهم قرآن ، با آن محتواى عظيم و مفاهيم عميق مشتمل بر راه‌حل تمامى مشكلات روحى و روانى اجتماع و ساير امور زندگى ، جز با استمداد از امام على نيست . همچنين از اين كلام استفاده مىشود كسى جز على بن ابى طالب عليه السّلام شايستهء فهم قرآن و آماده براى اجراى امر الهى و ارادهء ربانى مبنى بر از بين بردن ظلم و فسق و كفر نيست . نصوص متواتر ديگر و وقايع تاريخى مؤيد اين حقيقت منطقى و معقول‌اند كه انتخاب حضرت على عليه السّلام براى جانشينى رسول اللّه ، تنها نظريه‌اى است كه اقدامات علمى و عملى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم را مبنى بر اختصاص و انحصار على عليه السّلام به علوم و معارف و احكام قرآنى ، توجيه مىكند . در پايان لازم است به يك سؤال كه از مدت‌ها پيش مطرح است پاسخ داده شود . سؤال اين است : چنانچه اين اقدامات و گام‌هاى علمى و عملى ، به خاطر خلافت على بن ابى طالب عليه السّلام و به دست گرفتن رهبرى جهان اسلام توسط او بعد از رحلت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم ، اتخاذ شد ؛ چرا در اين زمينه ، سند قطعى مكتوبى كه هر عذر و بهانه و يا تأويل و تفسير را از دست مخالفان بگيرد ، وجود ندارد « 1 » ؟ !

--> ( 1 ) - اين سؤال در كتاب « المراجعات » ، بين علامه سيد شرف الدين و شيخ سليم البشيرى ، استاد دانشگاه الأزهر مصر ، مطرح شده است .